Ode aan een clubman

dinsdag, 8 mei, 2018 - 22:15
Bjorn Ruytinx

Wat waren we met z’n allen euforisch, afgelopen zomer. Bjorn Ruytinx, El Toro, keerde terug naar het Stedelijk Sportstadion! Het mooiste nieuws in jaren.

Bjorn, geen enkele supporter was immers vergeten hoe je onze club in het seizoen 2003-2004 aan de voorlopig laatste kampioenstitel in de clubgeschiedenis hielp. Samen met je spitsbroeder, Silvio Bresciani, knalde je er toen 51 tegen de netten. Met je 26 doelpunten werd je zelfs nationaal topschutter. Je carrière was meteen gelanceerd. Maar bovenal stond je naam voor eeuwig in gouden letters in het geschiedenisboek van Sporting Hasselt gegrift. We bleven je na je vertrek dan ook overal volgen. In Leuven. In Oostende. In Beerschot. Overal waar je kwam, liet je een blijvende indruk na. Ook hier. In Hasselt. Het is natuurlijk geen toeval dat je in elk van je clubs immens populair werd. Je overgave, je inzet, je goals, je passie: élke supporters smult ervan. De Hasselaren niet in het minst.

Het is dan ook niet te verwonderen dat je terugkeer naar het Stedelijk Sportstadion voor een zelden geziene boost van optimisme zorgde bij de geplaagde Hasseltse fans. Je werd verwelkomd als een soort Messias, de Verloren Zoon die terugkeerde. Het Facebookbericht waarmee de club je komst aankondigde was met mijlen voorsprong het meest populaire bericht dat Sporting Hasselt ooit via sociale media verspreidde. Moet het nog gezegd: de Hasseltse supporters snakten naar je komst. En je was in niets veranderd met de Bjorn Ruytinx die in 2004 naar Leuven vertrok. Nog altijd even spontaan, altijd klaar voor een babbel met de fans die jou adoreren. Er was maar één verschil: dat stoere, volgetatoeëerde lichaam, die brok graniet, wilde niet meer helemaal mee.

Maar ondanks het feit dat je veel te weinig speelde, bezorgde je ons dit seizoen toch nog het meeste plezier. De weinige goals die je maakte, waren stuk voor stuk beslissend. Zo had je - ondanks je beperkt aantal wedstrijden - toch een aanzienlijk aandeel in de redding van de club.

Dit seizoen was immers geen sportieve hoogvlieger. Maar een monument als jij kan dat dragen. Meer nog: dankzij jouw optredens kwam er af en toe toch een glimlach op de supportersmonden. Jij slaagde er in om dat supportersvuur aan te wakkeren. Jij kon de supportersharten laten branden. Jij gaf met andere woorden wat licht aan een donker seizoen.

Je keert nu terug naar de Moedige Duivels van Halen. De club waar het voor jou allemaal begon. De club die je in 2002 inruilde voor Hasselt. Nu doe je de omgekeerde beweging en is de cirkel mooi rond. Wij - club en supporters - zijn fier en vereerd dat wij deel mochten uitmaken van die cirkel.

Het ga je goed, Bjorn. We gaan je nooit vergeten. De poorten van het Stedelijk Sportstadion zullen altijd voor je open staan. En wees maar zeker dat wij nog geregeld zullen passeren in je café in Leuven. Voor een frisse pint. 

Bedankt, El Toro. Voor alles.